Milton Keynes, 2012 — de energie van het moderne leven

We openen in het heden. Chasing my Tail is het eerste deel van de Sonata for Clarinet and Piano die de Brits-Canadese componist Christopher Norton in 2012 schreef voor klarinettiste Katie Canell van het Horizon Ensemble uit Milton Keynes.

Norton kennen velen zonder het te weten. Zijn Microjazz-serie, begonnen in 1983, is een van de meest gespeelde lesmethodes ter wereld geworden — muziek die klassieke techniek koppelt aan de energie van pop en jazz. Die overtuiging draagt hij al veertig jaar uit: klassieke muziek mag toegankelijk zijn, mag swingen, mag plezier maken.

Deze sonate uit 2012 is daar de volwassen voortzetting van. Norton schreef haar met een uitgesproken doel: een stuk neerzetten waar het publiek meteen, bij de eerste kennismaking, van zou genieten. Geen muziek die zich pas na drie keer luisteren prijsgeeft, maar muziek die de hand uitsteekt.

De titel zegt het al. Chasing my Tail — achter je eigen staart aanrennen. Het is een opgewekt, extravert deel met een aanstekelijk, positief hoofdthema, dat wordt afgewisseld met een meer lyrische, zingende melodie. Naarmate het stuk vordert, dringen die twee ideeën om aandacht, alsof ze met elkaar wedijveren wie de luisteraar voor zich wint. Het bouwt op naar een bruisend, levendig slot.

Hier klinkt de tijdgeest van de vroege jaren tien: het tempo van een druk, optimistisch bestaan, het hectische rondjes draaien van het moderne leven — maar dan met een glimlach. Het is muziek die rent, en die het rennen vrolijk vindt. Een opening vol vaart, die de toon zet voor een avond waarop u zich nergens zorgen om hoeft te maken.